inderdaad, heel herkenbaar voor mij! Ik kon het wel relativeren, maar dat kwam omdat ik wel ondervond dat het na een tijd terug beterde. Mijn dochter noemde me 'madam watte' en vroeg regelmatig of ik al terug 33.333 kon zeggencatherine schreef: vr 19 jun 2026, 18:04 Hij zei bv ‘voorruit’ tegen een bril of ‘Tijsmanstunnel’ tegen een stuk kaas of ‘witte vlaai’ tegen een schnitzel,
Toch wel schrik gehad, en het besef is er...sommige dingen ben je voorgoed kwijt, lichamelijk en geestelijk. ik weet heel goed dat ik nog veel geluk heb gehad integenstelling tot veel andere mensen.
Maar zo wonderlijk snel als in Thuis is wel heeeeel zeldzaam, om niet te zeggen onbestaand, want je wordt toch wel binnenstebuiten gekeerd voor ze je terug loslaten uit het ziekenhuis. Met wat er in Andreas zijn lijf zit, zou wat observatie toch logisch zijn.
